Vergeten vakken

“Dat zijn nu vergeten groenten”, antwoordde ik opvoedkundig correct. “Vergeten?”, vroeg ze. “Zijn ze dan niet belangrijk of niet lekker”

Vorige week streek het gezin Ruiters neer in een mooi restaurant. De bediening was top en de gerechten spraken tot ieders verbeelding. Onze jongste dochter fronste haar wenkbrauwen bij het hoofdgerecht en vroeg stiekem aan mij wat er op haar bord lag. “Dat zijn nu vergeten groenten”, antwoordde ik opvoedkundig correct. “Vergeten?”, vroeg ze. “Zijn ze dan niet belangrijk of niet lekker”.

Een mooie discussie kwam op gang over de vergeten groenten. Bij het ‘tikken’ van deze column moest ik aan dat mooie familiemoment terugdenken. Vergeten groenten zijn ook groenten, ze moeten alleen herontdekt worden en smaken heerlijk. Die herontdekking is ook toepasbaar op andere zaken in onze leefomgeving.

Herontdekken

Neem de functie van een Toezichthouder. De vergelijking is eigenlijk heel typerend. Het goed, authentiek en verantwoord uitoefenen van de functie van Toezichthouder ís onmiskenbaar een vak, het moet alleen herontdekt worden. Het verdient pool-position op de menukaart. Als het vak opnieuw op de kaart gezet wordt, komt dat het imago van leden van de Raad van Commissaris of Raad van Toezicht meer dan ten goede. “Wat is een toezichthouder, wat doet een toezichthouder, wanneer ben je een goede toezichthouder”. Vragen die ongetwijfeld vaker aan de doorsnee toezichthouder gesteld zijn. Ook komt het beeld vaker voor dat de samenstelling nogal ‘oubollig’ is. Het gekke is ook nog dat we – lees de toezichthouders – dat beeld ongewild en tegen beter weten in, zelf in stand houden.

Leer van vergeten groenten

Laten we vanaf nu met zijn allen trots zijn op het ‘vak’ Toezichthouder. Een functie met een behoorlijke dosis verantwoordelijkheid. Maatschappelijk gedreven met het belang van de ander – de organisatie – voorop. Natuurlijk is het een eervolle taak als je wordt geïnstalleerd als lid van een Raad van Toezicht maar laten we niet vergeten dat je dit niet ‘vanzelf wordt’. In vroegere tijden – en helaas nog in enkele gevallen ook in de huidige tijd – zochten leden van toezichthoudende organen zelf een opvolger of een aanvulling voor het team. Dat kan goed zijn alleen loop je het risico dat je ‘te veel van hetzelfde’ in je team krijgt. Uiteraard is het van belang dat de verhoudingen goed zijn maar iets meer diversiteit en onafhankelijkheid kan een goed functionerend team helpen in het belang van de organisatie. Externe onafhankelijke ondersteuning in het werving- en selectieproces is de laatste tijd dan ook steeds meer gebruikelijk. Een intensief en zorgvuldig werving- en selectietraject gaat aan de benoeming vooraf. Een extra taak en opdracht voor headhunters om het mooie en belangrijke vak van Toezichthouder beter op de kaart te zetten. Het vak van Toezichthouders verdient beter. Nu is het moment aangebroken om te leren van de vergeten groenten. Toezichthouden is een vak, een vergeten vak.

Voor vragen over vergeten vakken kun je contact opnemen met Max Ruiters.

Artikelen

Max Ruiters

Max Ruiters: omarm de non-profitsector vanuit vertrouwen

‘Werken in deze sectoren biedt de unieke kans om echt impact te maken.’ ...

Max Ruiters

Yes, er is krapte!

“Is krapte niet juist een mogelijkheid om je processen kritisch onder de loep te nemen en creatief te worden?” ...